Balanceren

hoe onzeker is het

nog te balanceren

op het koord van blij en bang

komend uit het zwarte meer

beneden, dreigend nog

aanwezig

je wilt wel rennen

kloppend hart

angst of vreugde

aarzelend schuif je

voetje voor voetje

naar de overkant,

de vaste grond

het voelt zo dichtbij

toch zo ver weg

altijd aanwezig

en nooit zoals het was

Kerstverlichting

Hoe voelt het

het voelt niet

niet meteen, pas later

een verhaal, een dag

is als de kerstverlichting

van vorig jaar

elke dag opnieuw

ontwarren

wat zo goed opgeborgen was

op zolder

pas als de strengen

ontwart zijn, een geheel ontstaat

na eerst meer knopen

te hebben gemaakt

komt gevoel

samenhang

als jij al dagen

verder bent

al in een ander jaar

Stilte

Dat wat je wilt

Ik zou het je
misschien
wel durven geven
als ik het kon
als niet die grijze mist
de ruimte vulde
mijn keel verstikte
en tong verlamde

Je snapt het niet
ik weet het maar
kan het niet aan jou
aan wie dan ook
uitleggen

De angst voor eenzaamheid
creëert juist dat
wat je zou willen horen
wat ik zou willen zeggen
verdwijnt in stilte

Onmogelijk

lang geleden en onmogelijk dichtbij

de eerste keer dat ik je zag

zag jij me echt

we spraken veel maar

niets af over

waar we morgen of

over tien jaar zouden zijn

en steeds zie ik je weer

zoals altijd die eerste

en de laatste keer

gescheiden door leegtes

en de volheid

van het leven

nooit afscheid nemen

want ieder afscheid

is een onontkoombaar einde

we blijven

bij het begin

Isolatie

Over de muur schoot door me heen

een onzichtbare doch voelbare

grens van toen en nu

de wereld draait ogenschijnlijk door

als bij een groot verlies

waarbij je eigen wereld stil valt

 

Niets lijkt anders, de lucht is blauw

bloesem maakte plaats voor

groene bladeren, fris

suggererend dat alles nog is

zoals het was

 

We staan wel stil bij

alle doden, meer dan ooit dit jaar

maar stilstaan in eenzaamheid

is niet hetzelfde, is erger

dan de dood

en roept verlangen op naar het einde

van die eenzaamheid

 

Niet weten wanneer

is eindeloos

niet weten hoe

hopeloos

eenzaam

Realiteit

Ik weet niet wat precies wat

jij wel al heb je het misschien niet eens gehoord

er waren altijd die momenten

van twijfel, falen,  mijn wezen

leek nooit helemaal wat je verwachtte of

ik misschien nog wel het meest

 

De wereld is een chaos

niet goed, niet slecht ook al

bestaan ze naast elkaar

dankzij elkaar

 

Ik dacht dat je naast me zat

te praten maar ik verstond

je taal niet meer hoewel de woorden

me bekend schenen

toen ik opkeek bleek jij nergens

en ik helemaal alleen

 

Als in een droom

niet goed, niet slecht

niet waar, geen leugen

je noemde het

realiteitwpid-wp-1445351303364.jpeg

 

Fotograaf Simon Ophof

Tekst en model Heidi van Dijk

De lente lijkt ongezien

onopgemerkt doch onverbiddelijk

door te gaan,  ergens daar buiten

De zomertijd ging in vannacht

maar niemand hoeft op tijd

ergens te zijn

we maken plannen voor ooit

in de hoop

op iets wat we

normaal noemen

Of gewoon winter, ooit