zonder

Je laat me zien

dat hopen ma

je laat me doen

kijkend hoe ik,

struikelend

je hand grijpend

op weg ga.

Als de regen

op me klettert

geef je me niets

geen paraplu

wijst naar een afdakje

je leert me leven

zonder jou

maar zonder jou

had ik het niet gekund.

viewbug_1566524777

Foto: Léon Leijdekkers

 

Advertenties

Storm

7maartStroperig

kruipt de dag voorbij

schuift de avond binnen

de opluchting van

weer een dag voorbij

de wind is gaan slapen

kinderen grijpen hun kans

rennen en schreeuwen

de galerij een speelplaats

Weet je nog, die tijd

dat een bal op het dak

of in een vreemde tuin

je grootste angst was

in de dagen die voorbijvlogen?

 

Fotograaf Ernst Hartwich

Troost

neem het niet te serieus, zei je

en ik keek toe

nooit heb ik je gezien toch

raak je mij en ik  jou

ik weet niet waarom

of toch wel, zoals je zei

we zijn als mens

de mensheid aan het kwijtraken

mens zijn is

puur, goed, kwaad, echt

boos, geil, principieel en

ach zo wisselvallig soms

mens zijn is weten

dat alles verandert en

toch jezelf blijven

het  gevoel van troost

dat iemand je ziet

en hoort

en even er is

De weg is weg

Je was zo jong -ik kan niet zeggen-

en wilde nog zoveel, maar

je had het gekund

er  was  teveel wat ik niet wist en

niet mocht weten, je eigen gedachten

verzweeg je voor jezelf

ik vraag me af of het van nut had kunnen zijn

ik weet steeds meer, meer feiten,

de  wanhoop haal ik uit je woorden

voelen was toch nooit onze sterkste kant

het spel van doe maar gewoon en lach

tot een ware kunst verheven… en nog steeds

Toch weet ik wat je lamgeslagen maakt

juist omdat ik het niet weet en jij het wel

zult moeten zeggen

als je wilt dat ik je snap

Ik luister en ik kan er niks mee

dat kun jij alleen

Te vaak  is je verteld dat jij

het toch niet kunt en nooit zult leren

mijn stilte is van goud, warm

je ligt daar, vastgelopen

(o god, als dat toch had gekund)

als als..er zijn er teveel, we zwijgen erover

als een geschiedenisverhaal

voorbij, het enige is nu, het steeds veranderende

zich oneindig herhalende nu … en wat nu?

Ooit moet je verder, je kunt de uitgesleten weg nemen

waar je hoe dan ook weer struikelt, omvalt, stuk gaat

ooit  gaan we  allemaal kapot, niet  tegelijk

soms nauwelijks merkbaar

het maakt niet uit –  het maakt me heel veel uit

maar ik beslis niet

ik wens alleen

dat de weg die je  neemt en de weg die weg is

je eigen keus is, levend naar een doel

 

Tekst en model Heidi

Fotografie: Hans Wissink

 

received_1176812755859789

 

Zo’n dag

img_20190720_171754_124

dat de zon wat wazig is
het regent en toch ook weer niet
hitte hangt nog in de kamers
veertig graden zand plakken op mijn huid
het is net niks…zo’n dag

dan doe ik of het stralend is
spoel alles van me af en zoek
mijn mooiste jurk en zoetste parfum
zing ik een zelfverzonnen liedje
en maak me mooi en blij
tot ik het ben

Foto is van Hans Wissink
Tekst en model Heidi van Dijk

keukenkastje

Voel maar, zei ze

en sta stil

denk niet na

Hoe?

Denken lijkt

niet te stoppen

en voelen is ongrijpbaar

ik wil beschrijven

woorden geven aan

wat het ook is dat ik wegduw

Dus daar sta ik

bij het keukenkastje

bonzend hart

ik voel het bonken

en weet niet waarom

Wie weet nog

waarom

als angst zo gewoon is?HW4_0126zw.jpg

Fotografie Hans Wissink

realiteit

De klok tikt

minuten weg

naar uren

ik voel het niet

besef niet dat

alles wat nu

eindeloos lijkt

voorbijgaat

zoals de realiteit

aan mij

voorbijgaat