Keuze

Nooit heb ik

je verdriet ontkend

ik bood je kansen

Nooit heb ik verzuimd

uit te leggen

waarom hoor je me niet?

en nog steeds

weet ik wat ik doe

mijn pijn kwam niet

ter sprake

ik koos

voor wie mij hoorde.

 

 

 

Advertenties

Tranen

 

Tranen

je zei het en raakte
precies die plek
waarvan ik al besloten
had dat het klaar was
op slot

en wist je
dat tranen van blijdschap
fris zijn en die
van verdriet
bijtend bitter.

zwart

Heidi03

Zwart

Misschien wil je wel
even luchten,
je hart of
gewoon
wat in je opkomt
maar je durft niet
overtuigd
dat sluipend schuldgevoel
terecht is
gedeeld door de wereld,
iedereen is boos
op je, zoals je
op je zelf bent

Model ik
Fotograaf Leon Leijdekkers

Cirkels

ik speel

dat ik leef

dat er iets

bestaat als

leven

en ik wacht

op niets

ik voel

flarden

van iets, ik

weet niet wat

ik denk

in cirkels

dat is

het ergste

want

cirkels zijn oneindig

Zoveel

er is nog zoveel te doen

Panorama Mesdag kijken en beleven

Het torentje zien en de ijscoman

Haar voor het eerst verliefd zien worden

En er zijn als haar hart breekt

Even maar, want ze gaat door

Hem naar het middelbaar zien gaan

En een voorzichtig snorretje zien groeien

Max Verstappen wereldkampioen zien worden

Oud worden en niet vergeten

Nooit vergeten

Te genieten.

Dankbaar

Cadeautjes, ik vind ze moeilijk. Ik vergeet ze vaak mee te nemen naar gastvrouwen en ik hecht er zelf ook te weinig waarde aan. Ze zijn altijd dubbel geweest in mijn ogen. Ongevraagd krijg je iets waarvan je je niet bewust was dat je het nodig had, maar neemt het aan. Een gegeven paard…

Ik heb eens een oude maar nog goedwerkende droogmolen voor in de tuin gekregen. Door mijn strot geduwd, terwijl ik alle was altijd in de droger gooide. Uit misplaatste dankbaarheid heb ik daar buiten weleens iets opgehangen. En verplichting. Bijna dagelijks kreeg ik de vraag wanneer de was nu eens naar buiten ging.

Ik was dat spel wel gewend. Mijn moeder bepaalde tot ver op de middelbare school wanneer en welke kleding ik droeg, mijn vader dat kort haar zo pittig stond. En ik droeg het, verdroeg het. Met altijd in mijn achterhoofd: we doen álles voor je en hebben alles voor je over. Niet mijn wil geschiedde overigens.

En hoewel lang haar, contactlenzen en alternatieve kleding een van mijn eerste rebelse daden waren, was ik inmiddels op kamers en had het weinig effect. Veilig rebels.

Het blijft gevoelig. Ik geef redelijk makkelijk spullen weg of cadeaus aan kinderen. Vanaf het moment dat ik het geef is het niet meer van mij of aan mij om te controleren wat ze ermee doen. Ondoenlijk bij kinderen trouwens. Maar los daarvan, het boeit me niet. Ik heb het vooraf meestal gevraagd en zodra het in die andere handen ligt is het niet meer van mij.

Ik heb cd’s, dvd’s, boeken en computerprogramma’s waar ik niets mee doe. En snuisterijen, gereedschap (ook weer ergens verdwenen). Ik hou van spontane kleine dingen, zelfgemaakte dingen. Dingen waarvan ik weet dat er naar mij gekeken is, naar wat ik mooi vind. Waar ik heel nerveus van word is als ik iets aangeboden krijg met de expliciete woorden dat er vooral geen verplichtingen tegenover staan (ja duh) en dat ik alle tijd mag nemen om erover na te denken.

Angstaanjagend oud zeer. Dan koop ik die jurk waarover ik alleen maar zei dat ie leuk is net zo lief zelf. Al hoef ik ‘m niet. Voor de kringloopwinkel.

 

moment

maar wat ik niet vertel

komt wel een keer

zittend aan de keukentafel

op een geschikt moment

want weet je, wat nu ís

kan morgen anders zijn

wat gister echt was

was toen – en nu misschien

voorbij, of niet

en een herinnering

moet zuiver blijven

woorden zijn maar

woorden, verhalen

hebben lagen, een kleur

een geur, een eigenheid

woorden zijn slechts

een fragment

van een moment

 

Fotografie Michel van Overbeeke

DSC_7437z